Bafirok Awir’in Gözlerinde Bir Sissin Artık

Awir; Bafirok’u cehennemin ortasında bulmuştu.İçinde ölü olan her şey; yaşam noksanlığını kaybetmeye başlamıştı. Ayık ve güneşliydi artık onun için bu dünya. Gökten lapa lapa gökkuşağı yağıyordu. Hava tam kıvamındaydı, ay, yıl, mevsim tam zamanında...Usul usul ilerliyordu güneşin gamzesine doğru sanki. Çiçekler açtıklarını unutturmuyordu Awir’e, gözüne gözüne batıyorlardı.
Ne olduysa bir anda oldu; Awir köprüleri yakarken Bafirok’u yanında bulamadı. Güneş sırtını döndü ve yalnızlık rehberliğe başladı. Tehlikeli bir tepenin tam zirvesindeyken, Bafirok’un garip gidişinden dolayı başı döndü ve boşluğa yuvarlandı. Gözlerini kısıp bakmıyordu gökyüzüne artık; güneş yoktu çünkü. Olanların farkında yok değildi; ama uzun uzun yazamıyordu. Bir uçurumun kenarında esrar almışçasına uyuşmuştu. Külleri karıştırmaya başlamıştı çoktan; belki bir kor ümidiyle... Ümidini taşıyan korları bulamayınca çok geçmeden yer çekimine itirazsız kendini uçuruma bıraktı. Saniyelerin verdiği cesaretle gözünü açtı uçurumun dibinde; karşısında Bafirok. Hemen geri kapadı gözlerini. Tam yanında elinde bağlaması olan bir adam dedi ki; “İyi misin Awir?” Awir’in genellikle mısra dolanan dudaklarından tek bir söz çıktı “Hiç gözümün önünde bir sis perdesi vardı. Görebilmem için; gözümü kapayıp, açmam gerekiyordu. Şimdi iyi görüyorum.”